Αν δεις το 2-2, λες επιτυχία. Αν είδες το ματς, λες χαμένη ευκαιρία…

Αν όμως είδες το παιχνίδι, δύσκολα μπορείς να φύγεις ικανοποιημένος από το 2-2.

Γιατί ο Αστέρας δεν πήγε απλώς στην Κρήτη και πήρε έναν βαθμό. Κρατούσε μια μεγάλη νίκη στα χέρια του μέχρι το τέλος. Είχε γυρίσει το παιχνίδι, είχε προηγηθεί με 2-1 και είχε απέναντί του έναν ΟΦΗ που είχε δώσει ένα απαιτητικό ευρωπαϊκό παιχνίδι λίγα 24ωρα νωρίτερα.

Και τελικά δεν κατάφερε να τελειώσει τη δουλειά. Και εδώ πλέον πρέπει να ανοίξει μια συζήτηση που αφορά και τον προπονητή.

Τον Γιώργο Αντωνόπουλο τον στηρίζουμε και επιμένουμε ότι ένας νέος προπονητής χρειάζεται χρόνο. Η στήριξη όμως δεν σημαίνει ότι δεν βλέπουμε τα λάθη. Ούτε ότι η απειρία μπορεί να αποτελεί μόνιμη εξήγηση για όσα συμβαίνουν μέσα σε ένα παιχνίδι.

Και στην Κρήτη είναι αλήθεια πως η διαχείριση από τον πάγκο δεν βοήθησε τον Αστέρα.

Ο ΟΦΗ άρχισε νωρίς να φρεσκάρει την ομάδα του. Ο Αστέρας όχι.

Ο Αντωνόπουλος χρησιμοποίησε μόλις τρεις από τις πέντε αλλαγές του και, κυρίως, άργησε να δώσει φρέσκα πόδια σε μια ομάδα που όσο περνούσε η ώρα ήταν λογικό να πιέζεται περισσότερο.

Και εδώ γεννιέται το μεγαλύτερο ερώτημα. Γιατί υπάρχει αυτό το ρόστερ;

Ο Παπακανέλλος είχε σκοράρει μεσοβδόμαδα στο Κύπελλο και θα μπορούσε να δώσει ενέργεια και ποιότητα. Ο Ορόθκο έχει την ταχύτητα για να χτυπήσει έναν αντίπαλο που αναγκαστικά ανεβαίνει ψηλά αναζητώντας την ισοφάριση. Ο Μπουζούκης θα μπορούσε να προσφέρει τρεξίματα και βοήθειες στη μεσαία γραμμή, εκεί όπου ο Κουρμπέλης και ο Εντερ είχαν σηκώσει μεγάλο βάρος.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν με αυτούς ή όποια άλλα παιδιά από τον πάγκο, ο Αστέρας θα κέρδιζε.

Αυτό θα ήταν εύκολο και άδικο να το ισχυριστούμε εκ των υστέρων. Μπορούμε όμως να αναρωτηθούμε γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν.

Και την ίδια στιγμή επιλέχθηκε ο Μπρούνο Πέρεθ, ένας ποδοσφαιριστής που μέχρι πριν από λίγες ημέρες δεν φαινόταν να βρίσκεται στα πλάνα.

Ο Αντωνόπουλος πρέπει να προσέξει να μην εγκλωβιστεί σε σκέψεις που δεν εξελίσσουν την εικόνα της ομάδας.

Γιατί ο φετινός Αστέρας, κατά την άποψή μας, έχει κάτι που δεν είχαν άλλες εκδοχές του τα προηγούμενα χρόνια.

Έχει επιλογές. Έχει βάθος. Έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά ποδοσφαιριστών και τη δυνατότητα να αλλάξει ένα παιχνίδι από τον πάγκο.

Αυτό όμως είναι πλεονέκτημα μόνο όταν το χρησιμοποιείς.

Ο Αστέρας έδωσε και δίνει στον Αντωνόπουλο μια μεγάλη ευκαιρία. Τον εμπιστεύτηκε σε ένα νέο πρότζεκτ, του έδωσε ένα γεμάτο ρόστερ και του δίνει χρόνο να εξελιχθεί μαζί με την ομάδα.

Τώρα πρέπει και εκείνος να αρπάξει αυτή την ευκαιρία. Να διαβάζει καλύτερα το παιχνίδι. Να εμπιστευτεί περισσότερο το ρόστερ του. Να δείξει αγάπη σε όλα τα παιδιά και να πάρει το 100% από αυτά.

Να μη φοβάται τις αλλαγές. Και κυρίως να μην αποκτήσει την αίσθηση ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές που παίζουν και ποδοσφαιριστές που δεν παίζουν, ανεξάρτητα από το τι δείχνουν.

Γιατί ο ανταγωνισμός λειτουργεί μόνο όταν όλοι αισθάνονται ότι μπορούν να κερδίσουν τη θέση τους…

Το 2-2 στην Κρήτη δεν είναι αποτυχία ως αποτέλεσμα.

Είναι όμως μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία με βάση την εξέλιξη του αγώνα.

Και ίσως ένα ακόμη μάθημα για έναν νέο προπονητή που εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι πρέπει να πάρει τον χρόνο του.

Ο χρόνος όμως έχει αξία όταν τον χρησιμοποιείς για να εξελίσσεσαι.

Και από εδώ και πέρα, αυτή η εξέλιξη πρέπει να αρχίσει να φαίνεται πιο έντονα και από τον πάγκο.