Αυτό, ναι, ήταν ΑΣΤΕΡΑΣ

Ο Αστέρας AKTOR πήρε μια νίκη - statement χαρακτήρα. Το 2-1 επί του Παναιτωλικού, με ανατροπή και δραματικό φινάλε, λέει πολλά περισσότερα από όσα δείχνει το σκορ. Λέει ότι αυτή η ομάδα ΑΡΝΕΙΤΑΙ να συμβιβαστεί με την ιδέα της πίεσης και της επιβίωσης.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλά για ένα καλό αποτέλεσμα. Μιλάμε για μια ομάδα που βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, που είχε προηγουμένως «κολλήσει» σε δύο λευκές ισοπαλίες, δεν έβρισκε δίχτυα και που έπρεπε να βγάλει αντίδραση. Και την έβγαλε με τον πιο πειστικό τρόπο. Με ανατροπή, αστείρευτο πάθος με προσωπικότητα και κυρίως με ήρωες.

Ο Μπαρτόλο ήταν ο άνθρωπος του παιχνιδιού σε δημιουργικό επίπεδο. Γκολ και ασίστ, παρουσία σε κάθε κρίσιμο σημείο, μια εμφάνιση που δείχνει παίκτη που «κουβαλάει» την ομάδα όταν η μπάλα καίει. Αλλά το ποδόσφαιρο, ειδικά σε τέτοια ματς, έχει πάντα χώρο για τον απόλυτο ήρωα. Και αυτός ήταν ξανά ο Παπαδόπουλος.

Η απόκρουση στο πέναλτι του Ρόσα στο 89’ είναι η στιγμή της σεζόν. Είναι η φάση που μπορεί να καθορίσει μια κατηγορία, μια ψυχολογία για τη συνέχεια αλλά και μια ολόκληρη πορεία. Και δεν είναι καν μεμονωμένο περιστατικό. Όταν ο αρχηγός των Αρκάδων αρχίζει να «χτίζει» φήμη killer στα πέναλτι, δεν μιλάμε για τύχη. Πρόκειται για ικανότητα, διάβασμα, προσωπικότητα.

Και κάπου εκεί μπαίνει και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο. Η ομάδα του Γιώργου Αντωνόπουλου δείχνει να αποκτά ταυτότητα μέσα στα playouts. Δεν χάνει, παλεύει κάθε ματς μέχρι τέλους, βρίσκει λύσεις ακόμη και όταν δεν παίζει εντυπωσιακά. Αυτές είναι ομάδες που στο τέλος σώζονται χωρίς να κοιτάνε πίσω.

Η βαθμολογία, φυσικά, δεν λέει όλη την αλήθεια, αλλά δίνει το πλαίσιο. Προσπέρασμα, έστω και οριακό, και μια «ανάσα» που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Την ίδια ώρα, ο Παναιτωλικός παραμένει σε απόσταση, αλλά τέτοια ματς είναι αυτά που αν τα χάσεις, σε βάζουν σε σκέψεις.

Το συμπέρασμα; Ο Αστέρας αρχίζει να μοιάζει με ομάδα που δεν θα μπλέξει μέχρι τέλους. Όχι γιατί είναι ανώτερος από όλους, αλλά γιατί έχει κάτι πολύ σημαντικό. Παίκτες που βγαίνουν μπροστά τη στιγμή που πρέπει. Και αυτό, σε τέτοιες μάχες, κάνει όλη τη διαφορά.