Πισωγύρισμα

Η ήττα στο Περιστέρι είναι από αυτές που πονάνε περισσότερο. Από εκείνες που μοιάζουν με… μαχαιριά στην καρδιά.

Ο Αστέρας είχε το ματς στα χέρια του. Προηγήθηκε, έδειχνε να ελέγχει τον ρυθμό, να ξέρει τι ζητάει μέσα στο γήπεδο. Κι όμως, για ακόμη μία φορά φάνηκε πνευματικά ανέτοιμος να διαχειριστεί το προβάδισμά του. Πρόκειται ξεκάθαρα για θέμα συγκέντρωσης, νοοτροπίας και καθαρού μυαλού στα κρίσιμα σημεία.

Και εκεί ακριβώς χάθηκε το παιχνίδι.

Δύο στατικές φάσεις. Δύο στιγμές αδράνειας. Δύο “χτυπήματα” που πλήγωσαν ανεπανόρθωτα. Ειδικά το πρώτο γκολ, που προήλθε από πλάγιο άουτ, ήρθε σε κομβικό σημείο και άλλαξε όλη τη ροή του αγώνα. Δεν είναι τυχαίο πως και ο ίδιος ο προπονητής, Γιώργος Αντωνόπουλος, στάθηκε εκεί μετά το τέλος:

«Η πρώτη στατική φάση, από πλάγιο άουτ ήταν σε κρίσιμο σημείο κι εκεί άλλαξε η κατάσταση για εμάς».

Και έχει δίκιο. Γιατί τέτοιες είναι καθρέφτης συγκέντρωσης και ετοιμότητας. Κι ο Αστέρας, σε αυτές τις στιγμές, δεν ήταν έτοιμος.

Αυτό που πονάει περισσότερο είναι ο τρόπος που ήρθε αυτή η ήττα. Η αίσθηση πως η ομάδα δεν μπόρεσε να “κλειδώσει” ένα παιχνίδι που είχε φέρει εκεί που ήθελε. Πως λύγισε εκεί που έπρεπε να σταθεί όρθια.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την πικρία, υπάρχει και κάτι που αξίζει να σταθείς.

Ο κόσμος.

Για ακόμη ένα ματς, διένυσε χιλιόμετρα για να σταθεί στο πλευρό της ομάδας. Ήταν εκεί, φώναξε, πίστεψε. Και στο τέλος, παρά την ήττα, χειροκρότησε. Δεν γύρισε την πλάτη. Αντίθετα, έστειλε το μήνυμα: «Είμαστε εδώ, συνεχίζουμε μαζί. Μέχρι τέλους».

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό ενόψει της συνέχειας.

Γιατί η μάχη της παραμονής δεν κρίνεται μόνο στα πόδια. Κρίνεται και στο μυαλό. Κι αν ο Αστέρας θέλει να επιβιώσει, πρέπει πρώτα να διορθώσει αυτό: να μάθει να διαχειρίζεται τις στιγμές. Να γίνει πιο “σκληρός” πνευματικά.

Αλλιώς, τέτοιες ήττες δεν θα είναι απλώς μαχαιριές.

Θα γίνουν συνήθεια.